Edward Szymański
urodził się 9 września 1907 roku w Warszawie na Woli. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości, w latach 1925 - 1928 podejmował dorywcze prace zarobkowe: na poczcie,  w drukarni, w redakcjach czasopism, a w 1927 r. rozpoczął studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Trzy lata później opublikował swoje pierwsze utwory literacki - wiersze dla dzieci. W 1932 wydał pierwszy zbiór poetycki „20 milionów” i podjął pracę w czasopiśmie „Przegląd Futrzarski i Kuśnierski”. W kolejnych latach wydano wiele wierszy poety, m.in. zbiór pt. "Słońce na szynach". Przed wojna pisał do 46 redakcji – wśród nich do „Płomyka”, „Płomyczka”, „Świerszczyka”, „Szpilek”. Edward Szymański znał wiele jezyków, tłumaczył z niemieckiego i łaciny. Jego przekłady Lukrecjusza chwalone były przez współczesnych, m.in. przez Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, który dał wyraz swemu uznaniu dla kolegi-poety w wierszu Do Edwarda Szymańskiego. W 1934 r. Edward Szymański ożenił się z Natalią Ładosz, siostrą swego przyjaciela, Henryka Ładosza, z którą miał dwoje dzieci: Ewę i  Łukasza.
W roku 1939 Szymańscy osiedlili się na Podlasiu koło Stoczka. Tego samego roku poeta uległ poważnemu wypadkowi, wskutek którego później musiał poddać się trepanacji czaszki. Od końca 1942, szantażowany przez agenta gestapo, Szymański ukrywał się w Pniewniku. W 1943 roku aresztowano go i przewieziono na Pawiak w Warszawie.
Stamtąd trafił do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, gdzie zmarł 15 grudnia 1943.